Лепост и ружност бележе релевантни речници, па су стога правилне ван сваке сумње.
Па не баш ван сваке сумње. Матичин шестотомник са ових збиља необичних облика упућује на обичније (
лепота, ружноћа) — тако чини и РСАНУ за прву реч, што значи да ипак предност даје потоњима.
Када именица од придева (деадјективни апстрактум) не постоји, највероватније су оправдани облици на
-ост (
доведеност, обријаност), али не знам зашто би се потурали оказионализми (као
лепост), кад њих нико, осим можда понеког песника бујне језичке маште и слободе, не би употребио.