Mora da smo se mimoišli.
Duja je u pravu, to je ta promena, samo se ne bismo složili oko tačnog termina. Ovo je, pre nego jotovanje (fali nam jota u sufiksu za pravo jotovanje), palatalizacija H u Š ispred prednjeg poluglasa. Na osnovu
kazah- (kao i
čeh- ili, radi usporedbe s drugim velarima,
grk- i
vitez- od starijeg
viteg-, o kome smo drugde govorili) dodajemo nastavak
-ski, ali on uzrokuje palatalizaciju jer se ispred S nalazio poluglas prednjeg reda. (Samoglasnici prednjeg reda utiču na izgovor velara, koji su suglasnici zadnjeg reda, da se i on pomeri unapred radi lakšeg izgovora, prema mekom nepcu, te od velara postaju palatali.)
Dakle, palatalizacijom K, G i H prelaze u Č, Ž, odnosno Š:
kazaš’ski i
češ’ski,
grč’ski,
vitež’ski. Dalje se dogodilo uprošćavanje suglasničkih grupa:
-šski u
-ški i
-čski u
-čki, a u
-žski prvo jednačenje po zvučnosti do
-šski, pa uprošćavanje u
-ški. (Ili obrnuto, ako više volimo: uprošćavanje do
-žki, pa jednačenje po zvučnosti do
-ški. Naravno, te promene odjednom zahvataju reč, i ujedno se sprovode — nema jednačenja po zvučnosti bez uprošćavanja i ispadanja S, i nema ispadanja a da se ne dogodi jednačenje po zvučnosti, pa ne možemo baš jasno da ih poređamo po sledu, prvo ova pa onda ova, jer su prilično koherentne, ali to ipak činimo iz metodičkih razloga.
)
I tako smo dobili oblike
kazaški, češki; grčki, viteški.
